Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2012/5823 K.2012/12149

Taraflar arasındaki Tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; Müvekkiline kasko sigortalı aracın davalının maliki olduğu aracın çarpması sonucu hasarlandığını, olay sebebiyle sigortalıya 20.625,00 TL ödendiğini, davalı aracın sürücüsünün olayın meydana gelmesinde %75 oranında kusurlu olduğunu, davalının trafik sigortacısından 6.000,00 TL tahsil edildiğini belirterek, bakiye 14.625,00 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; Kusur oranını ve davalı aracın hasar miktarını kabul etmediklerini öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 20.10.2011 tarihli bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle, davanın kabulü ile 14.625,00 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TTK.'nun 1301. (6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1472/1) maddesi uyarınca açılmış bulunan, sigortacının sigortalısına ödediği bedelin, zarara sebebiyet veren üçüncü şahıstan halefiyet yoluyla rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece zararın tespiti yönünden 08.03.2011 ve 20.10.2011 tarihli iki ayrı rapor alınmıştır. 08.03.2011 tarihli raporda aracın onarımının mümkün ve tazminat tutarı-

nın 9.000,00 TL olduğu belirlenirken. 20.10.2011 tarihli raporda ise aracın ağır hasarlı olması sebebiyle tamirinin ekonomik olmadığı kabul edilerek tazminat tutarı 14.625,00 TL olarak tespit edilmiş, Mahkemece 20.10.2011 tarihli rapor esas alınarak karar verilmiştir. Ne var ki, bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesi isabetli değildir.

Öncelikle 8.3.2011 günlü raporu düzenleyen bilirkişiden aracın olay tarihindeki 2. El rayiç değeri, sovtaj değeri ile aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı konusunda ek rapor alınması, bu halde de iki bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilememesi durumunda İTÜ Karayolları Kürsüsü veya Karayolları Trafik Heyeti gibi kurumlardan seçilecek bilirkişi kurulundan gerçek zararın tespiti yönünden rapor alınmak suretiyle giderilmesi gerekirken, usul ilkelerine aykırı biçimde eksik inceleme ile yazılı olduğu gibi karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden davalı yararına bozulması gerekmiştir.