KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2013/11127 E., 2015/2371 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
315 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinden ...'nin eşi, ... Ve ...'ın babası, diğer müvekkillerinin kardeşleri olan ...'ın, davalıların sürücüsü, işleteni ve zorunlu m... mesuliyet sigortacısı oldukları aracın çarpması sonucu hayatını kaybettiğini ileri sürerek ıslahla birlikte davacı ... İçin 33.650 TL destekten yoksun kalma tazminatının tüm davalılardan, davacı ... için 40.000 TL, davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 20.000 TL, diğer davacıların her biri için 5.000 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı sigorta şirketi vekili cevap dilekçesinde, müvekkilinin sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında ve poliçe limitleri dahilinde sorumlu olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.
Davalı ... vekili, açılan davayı kabul etmediklerini bildirmiştir.
Davalı ..., usulüne uygun dava dilekçesi tebliğine rağmen davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile davacı ... ... için 33.650 TL maddi tazminatın davalı sigorta şirketi dava, diğer davalılar olay tarihinden itibaren yasal faiziyle sorumlu olmak üzere tüm davalılardan, davacı ... ... için 30.000 TL, davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 15.000 TL, davacılar ..., ..., ... ve ... için ayrı ayrı 2.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte sigorta şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2013/11127, K. 2015/2371, 10 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama