Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/12456 K.2015/3295

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen 2005/482 Esas sayılı davaların kabulüne, birleşen 2009/109 Esas sayılı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ..., ..., ... ve ... vekilleri ile davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacılar vekili; davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sürücüsünün kusurlu olarak müvekkillerinin desteğinin kullandığı araca çarpması sonucu 6.10.2004 tarihinde meydana gelen trafik kazasında, müvekkillerinin desteği ...'ın hayatını kaybettiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla.

2005/290 Esas sayılı asıl davada; baba ... için 3.000 TL maddi, 4 kardeş için 500'er TL'den toplam 2.000 TL manevi tazminatın davalı sürücü ...'dan; birleşen 2005/482 Esas sayılı davada; baba ... için 3.000 TL maddi, 4 kardeş için 500'er TL'den toplam 2.000 TL manevi tazminatın davalı işleten ...'den; birleşen 2009/109 Esas sayılı davada; baba ... için 20.000 TL manevi tazminatın ve 40.000 TL sigorta tazminatının davalı sürücü, işleten ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısından kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili; davanın reddini istemiştir. Diğer davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek, 2005/290 E sayılı asıl davanın ve 2005/482 Esas sayılı birleşen davanın kabulü ile baba ... için 3.000 TL maddi, 4 kardeş için 500'er TL'den toplam 2.000 TL manevi tazminatın davalı ...'dan ve ...'den kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline.

2009/109 Esas sayılı birleşen davanın kısmen kabulüne, baba ... için 7.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... ve ...'den müteselsilen tahsiline, birleşen dosyalardaki hükmedilen maddi tazminatlarla birlikte olmak üzere toplam 6.018,41 TL maddi tazminattan davalı ... 'nin poliçe limiti ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizinden sorumlu tutulmasına, davacı kardeşlerin destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ..., ..., ... ve ... vekilleri ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, davalı ...'nin işleten sıfatı ile 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 85. maddesi gereğince sorumlu olmasına göre, davacı ... ve ... vekilinin tüm, davacı ... ve ... vekili ile davalı ...'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan aktüerya bilirkişi raporunda 71 yaşındaki davacı baba ...’in Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre de kabul edilen PMF yaşam tablosuna göre 6 yıl destek tazminatı alabileceği değerlendirilerek hesaplama yapılmış ise de, davacının yargılama devam ederken 20.7.2010 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılmış olmasına göre, davacı yönünden ölüm tarihine kadar hesaplanacak destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde yaşam süresinden fazla destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanması isabetli değildir.

3-Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, TMK.'nun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı baba ... için takdir olunan manevi tazminatın düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.