Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/12484 K.2013/16072

Davacılar ... ve ... ile davalılar ... ve Allianz Sigorta A.Ş. arasındaki dava hakkında Refahiye Asliye Hukuk Mahkemesi’nden verilen 04.02.2009 gün ve 2004/254-2009/68 Esas-Karar sayılı kararı ile kısmen kabulüne dair verilen hükmün, Dairemizin 16.10.2012 gün ve 2012/5433 - 2012/11154 Esas-Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içerisinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi,gereği düşünüldü;

-K A R A R-

1-)Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle, 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan davalı ... vekilinin sair karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

2-)Her ne kadar Dairenin 16.10.2012 gün ve 2012/5433-11154 sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş ise de; mahkemenin, davalı ... şirketinin birleştirilen davada talep edilen miktar yönünden de ilk dava tarihi itibariyle temerrüde düştüğünün kabulü ile birleştirilen davada faiz başlangıç tarihini buna göre belirlemesi gerekirken, birleştirilen davada hükmedilen 38.006,85 TL'ye birleştirilen dava tarihi olan 30.01.2009 tarihinden itibaren faize hükmetmiş olduğu anlaşıldığından, davalı ... vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteği yerinde görülerek, Dairenin yukarıda anılan onama ilamının ortadan kaldırılmasına karar verilerek, yeniden yapılan temyiz incelemesi sonunda;

3-) Mahkemece davalı ... şirketi yönünden bakiye poliçe limiti olan 39.006,85 TL'ye hükmedilmiş, ancak davalı ... şirketinin ödemeyi reddettiği ve hükmedilen tüm tazminat bakımından ilk dava tarihi itibariyle temerrüde düştüğü gözetilmeksizin, birleştirilen aynı mahkemenin 2009/7-7 Esas-Karar sayılı dosyasında hükmedilen 38.006,85 TL'ye birleştirilen dava tarihi olan 30.01.2009 tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiş olması doğru olmayıp bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün, 6100 Sayılı HMK.nin Geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nin 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.