KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2013/15703 E., 2015/3041 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacılar vekili, asıl ve birleştirilen davada desteğin davalıya zorunlu mali sorumluluk sigortalı aracın sürücüsü iken gerçekleşen kazada müvekkilinin desteğinin öldüğünü açıklayıp davacı eş için 45.102,52 TL, ... için 6.921,48 TL, ... için 5.476,00 TL maddi tazminatın tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, zamanaşmı def'i ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kabulü ile asıl davada davacı eş için 45.102,52 TL, ... için 6.921,48 TL, ... için 5.476,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen aktüerya bilirkişisi raporunda belirtilen destek tazminatına ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, davacıların ölenin salt mirasçısı sıfatıyla değil, destekten yoksun kalan üçüncü kişi sıfatıyla dava açtıklarına, ölüm nedeniyle doğrudan davacılar üzerinde doğan destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağına;
dolayısıyla araç sürücüsünün tam kusurlu olmaları halinde, desteğinden yoksun kalan davacıları etkilemeyeceğine. 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’na göre, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı davalı sigorta şirketi, işletenin üçüncü kişilere verdiği zararları teminat altına aldığına ve olayda sürücü tam kusurlu olsa bile,
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2013/15703, K. 2015/3041, 19 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama