KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2013/18230 E., 2013/16932 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Aralık 2013
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili,müvekkillerin murisi ve desteği ... 'ın davalının trafik sigortacısı olduğu araçla trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini belirterek davacı eş için 1.100,00 TL maddi, davacının çocukları için 1.100,00'er TL maddi tazminat talep etmiştir.
Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın zararın öğrenildiği tarihten itibaren iki yıl içerisinde açılmadığı için zaman aşımı yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, davacıların murisinin yaptığı kaza neticesinde uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.
Mahkemece, kazaya karışan aracın zorunlu trafik sigorta poliçesini düzenleyen davalı Liberty Sigorta A.Ş. açısından uzamış ceza zaman aşımının uygulanamayacağı, somut olayda tek taraflı kaza nedeni ile cezayı gerektiren bir durum bulunmadığı, iki yıllık zamanaşımı süresinin bu davalı yönünden dolduğu gerekçe gösterilerek zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 109/2.maddesindeki davanın cezayı gerektiren bir fiilden doğmuş olması ve ceza kanununun bu fiil için daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörmüş bulunma-
sı halinde, bu sürenin maddi tazminat talepleri içinde geçerli olacağına dair hükmü uyarınca davalı ... hakkında dahi uzatılmış ceza zamanaşımı süresinin uygulanması gerekeceğinden, işin esasına girilmesi gerekirken bu davalı yönünden zamanaşımının gerçekleştiğinin kabulü doğru görülmemiş, kararın açıklanan nedenlerle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2013/18230, K. 2013/16932, 2 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama