Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/18477 K.2015/5394

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı..nin işleteni ..in sürücüsü olduğu aracın davacılar .ve İmran'ın müşterek çocukları küçük..'ya çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek, ıslahla birlikte 2.961,78 TL sürekli iş göremezlik ve 550,00 TL tedavi giderine yönelik maddi tazminat ile davacı Feriya için 15.000,00 TL, davacı baba ve anne için 5.000,00'er TL manevi tazminatın faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacıların maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-) 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle HUMK.nun 427. (HMK 341 ve 361.) maddesinde öngörülen temyiz kesinlik sınırı 1.1.2013 tarihinden itibaren 1.822,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Somut olayda, davalı ... vekili aleyhe hükmedilen 550,00 TL tedavi giderine yönelik olarak hükmü temyiz etmekte olup, temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle reddi gerekmiştir

2-) Davalılar Hanifi ve Mehmet vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aleyhe hükmedilen maddi tazminata yönelik yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 3-) Davalılar H... ve .vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

BK.'nın 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı BK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, mahkemece davacıların manevi tazminat taleplerinin tamamı hüküm altına alınmış ise de; davacı 5 yaşındaki küçük Feriya bisikletli olarak yola salıverilmiş olup, davalı tarafa ait araç sürücüsünün olayda tali kusurlu olduğu açıktır.

O halde, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğun niteliği, kusur oranları da göz önünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen miktarda, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde davacılar için daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, zenginleşme sonucunu doğuracak şekilde yüksek miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.