KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2013/3536 E., 2013/3900 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2013
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalı borçlu ...'nın alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla adına kayıtlı iki adet taşınmazı 29.8.2012 tarihinde ablası davalı ...'e sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme sonunda, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 1,3,4,5,776-777.maddeleri ile 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 1.maddesi gereğince kambiyo senedinden doğan alacağın tahsiline ilişkin olarak cebri icra yetkisi verilmesini temin etmek üzere açılan tasarrufun iptali davasının ticari dava niteliği arzettiği gerekçesiyle dava dilekçesinin göreve ilişkin dava şartlarının yokluğu noktasında usulden reddine, mahkemenin görevsizliğine, davaya bakmaya görevli mahkemelerin Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemeleri olduğuna karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, İİK 277 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Bu davalarda amaç; borçlunun haciz ya da iflasından önce yaptığı bazı tasarrufların geçersiz yada iyiniyet kurallarına aykırılık nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalması ve dolayısıyla o mal üzerinde cebri icraya devamla alacağı tahsilini sağlamaktır. Bu niteliği itibarıyla ticaret mahkemesinin görevi içinde sayılan ticari davalardan olmadığı ve mahkemenin görevli olması nedeniyle davanın esasına girilerek incelenmesi ve toplanacak delillere göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetli görülmemiştir. (Dairemizin 9.5.2012 tarih 2012/166 E-2012/5920 K sayılı ilamı da aynı doğrultudadır.)
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2013/3536, K. 2013/3900, 21 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama