Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/4365 K.2014/10374

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının işleteni ve sürücüsü olduğu aracın davacı T. Y.. idaresinde bulunan motosiklete çarpması nedeniyle motosiklette yolcu olan Y. Y..’in yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000 TL. maddi, 20.000 TL. manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş,ıslah dilekçesi ile işgöremezlik tazminatı talebini 25.372,93 TL. olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, kusur oranı ve tazminat miktarını kabul etmediklerini,davalının ve sigorta şirketinin davacının zararının karşıladığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 25.372,93 TL. maddi, 5.000 TL. manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili dava dilekçesi ile davacı küçük Y. Y..’in yaralandığını, uzun süre tedavi gördüğünü, %18 oranında iş göremezliği bulunduğunu, tedavisinin devam ettiği sürede ulaşım giderleri olduğunu belirterek 1.000 TL. maddi tazminat talep etmiş, yargılama aşamasında dava dilekçesi ile iş göremezlik tazminatı ve ulaşım gideri talep ettiklerini belirtmiştir.

Davacı vekilinin dava dilekçesinde 1.000 TL. maddi tazminat ve ulaşım gideri talep ettiği anlaşılmakla zarar kalemlerinin ve talep ettiği miktarları ayrı ayrı belirtmemiştir. Mahkemece davacıya dava dilekçesi açıklatılarak tazminat talep ettiği zarar kalemleri ve miktarı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.