Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/5708 K.2013/7524

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı ihtiyati tedbir talebinin reddine dair verilen karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

İhtiyati tedbir isteyen davacı vekili, müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu davalıların trafik sigortacısı, malik ve sürücüsü olduğu ... plakalı aracın tam kusurlu olarak 04/06/2012 tarihinde karşı yönden gelen minibüsle çarpışması nedeniyle ağır yaralandığını ileri sürerek, şimdilik 13.000 TL tedavi masrafının, hesaplanacak geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatının ve 40.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini, davalı ...’ın maliki olduğu ... plaka sayılı araç üzerine 3. kişilere devir ve temlikinin önlenmesi için tensiple ihtiyati tedbir konulmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, 30/01/2013 tarihli tensip tutanağı ile dosya kapsamına göre davacı vekilinin ihtiyati tedbir talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati tedbir talep eden davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat ile davalı malike ait araç üzerine ihtiyati tedbir kararı konulması istemine ilişkindir.

Bilindiği gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun istinaf yoluna başvurulabilen kararlar başlıklı 341. maddesinin birinci fıkrasında ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz

taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulacağı öngörülmektedir. Yine aynı Kanunun temyiz edilemeyen kararlar başlıklı 362. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararların temyiz edilemeyeceği hüküm altına alınmaktadır.

6100 sayılı Yasaya eklenen Geçici 3. maddenin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemeleri kuruluncaya kadar 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam edileceği öngörülmektedir. Bu durumda, temyiz incelemesinin yönteminin belirlenmesinde olduğu gibi temyize tabi kararların kapsamının belirlenmesinde de anılan kanun hükümlerinin gözetilmesi gerektiği açıktır.

1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin yer aldığı 427 ilâ 444. maddesi hükümleri gözetildiğinde; “geçici ihtiyati tedbir kararlarına karşı yapılan itirazların reddine” ilişkin kararların temyize tabi olmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu tür kararların aleyhine temyiz yoluna başvurabileceğinin kabul edilmesi durumunda ise Yargıtay’ın yapacağı temyiz incelemesinin yönteminin ve vereceği karar sonucunun ne olacağı konusu açıkta kalacaktır.

Çünkü, temyiz incelemesi sonucunda verilecek karar sonucu ile istinaf incelemesi sonucunda verilecek kararların nitelikleri farklılık arz etmektedir.

1086 sayılı Kanunun sadece temyize ilişkin hükümlerinin geçici olarak uygulama olanağı bulunmakta olup; ayrıca 6100 sayılı Yasaya göre de, bir geçici hukuki koruma müessesesi olan "ihtiyati tedbir kararları" hakkında bölge adliye mahkemeleri için öngörülen Kanun yolunun, yasal bir dayanak olmadan temyiz yolu şeklinde yorumlanması yasanın amacına ve müessesenin getiriliş gerekçelerine uygun bir sonuç olmayacaktır.

Yukarıda belirtilen nedenlerle; davacının başvurusunun temyiz niteliğinde olmadığı ve istinaf mahkemeleri için öngörülen yasa yolunun bu aşamada uygulanamayacağından bahisle anılan temyiz talebinin reddine karar veriliştir.