Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/8630 K.2013/8987

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının sürücüsü ve işleteni olduğu aracın, 27.03.2008 tarihinde müvekkillerinin annesi olan ...’a çarptığını ve onun ölümüne neden olduğunu, davalının asli derecede kusurlu olduğunu belirterek her bir davacı için 25.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ise, kazanın meydana gelmesinde kendisinin kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 21.10.2010 tarihinde verilen ilk kararda; “…davanın kısmen kabulüne, her bir davacı için 10.000,00 er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline…” karar verilmiştir. Bu kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin 19.03.2012 tarihli bozma kararı ile davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarının fazla olduğu gerekçesi ile karar bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyulmuş; “…davanın kısmen kabulü ile her bir davacı için takdir edilen 5.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline…” karar verilmiştir. Karar, davacılar vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, özellikle manevi