KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/11090 E., 2016/9147 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ekim 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Davacılar
- 1-...
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
2-...
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili; 06/10/2006 tarihinde davalı şirketin sigortalısı 27 YS 285 plaka sayılı aracın davacıların müşterek çocuğu ...'a çarpması sonucu meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybettiğini, kaza nedeni ile davacıların desteklerini kaybettiklerini belirterek 6100 Sayılı HMK'nın 107.maddesi gereğince tazminat hesabı yaptırılarak davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.
Mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda, davacı anne Sultan'ın çalışmadığı, herhangi bir gelirinin bulunmadığı belli olduğu halde, hesaplanan tazminattan %5 oranında yetiştirme gideri indirimi yapılmıştır. Esasen bu
...
indirimin yapılabilmesi için davacının çalışan, geliri olan, desteğin yetiştirme giderlerini kısmen de olsa üstlenmiş olan kişilerden olması gerekmektedir. Oysa davacı anne ev hanımıdır, bir geliri yoktur. Yetiştirme giderleri davacı baba tarafından karşılanmaktadır. Bu itibarla, davacı anne için hesaplanan destek tazminatından yetiştirme gideri indirimi yapılması doğru olmamıştır.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/11090, K. 2016/9147, 20 Ekim 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama