Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/11727 K.2014/10283

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalılardan H. Gıda Turizm San. Ve Tic. A.Ş.’nin maliki, H.. A..’ın sevk ve idaresindeki aracın tam kusurlu olarak arkadan çarpması sonucu hasarlandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere aracın tamirde kaldığı süre içinde uğranılan 13.098,00 TL kira kaybı tazminatı ile 15.000,00 TL değer kaybı tazminatının 15.10.2011 kaza gününden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili yetki itirazında bulunup, kusur oranına ve tazminat miktarına itiraz eden davanın reddini savunmuştur.

İhbar olunan A. Sigorta A.Ş. vekili, sigorta limiti tutarının davacının kasko sigorta şirketine ödendiğini bildirerek sorumluluğunun kalmadığını iddia etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL değer kaybının 15.10.2011 kaza tarihinden, 6.216,00 TL kira kaybı bedelinin ise 27.01.2012 dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve değer kaybına yönelik maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Dava, trafik kazasından kaynaklanan değer kaybı ve aracın tamirde kaldığı süre içinde uğranılan kira kaybı tazminatı istemine ilişkindir.

Aracın tamir süresi boyunca davacının mahrum kaldığı kira geliri kaybının tespiti için mahkemece alınan bilirkişi raporunda, aracın tamirde kaldığı süre dava dilekçesinde belirtildiği üzere 74 gün olarak kabul edilmiş, fatura tarihine göre bu sürenin uygun olduğu belirtilmiştir. Rapor aracın tamir süresinin tespiti bakımından hangi somut verilere dayalı olarak açıklık içermemekte olup, soyut ve eksik incelemeye dayalı olduğundan denetime ve hüküm kurmaya elverişli görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece daha önce rapor veren bilirkişiden aracın kaç günde tamir edilebileceğinin tespit ettirilmesi ve davacı firmanın ticari defterleri, kaza tarihinden önce kiralanmasına ilişkin belgeler, sözleşme ve fatura örnekleri dosya kapsamındaki diğer bilgi ve belgeler incelenerek, gerekli piyasa araştırması yapılarak, aracın yaşı ve modeli gibi özellikler de alınarak, aracın bilirkişi tarafından tespit edilecek tamir süresi boyunca mahrum kalınan kira gelirinin saptanması hususunda ayrıntılı, açıklamalı ve denetime elverişli ek rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru değildir.