Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/12154 K.2014/10281

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerinden F. S. adına kayıtlı, M. A. D.’ın yolcu olarak bulunduğu, H.. T..’ın sevk ve idaresindeki aracın davalının sorumlu olduğu yol üzerindeki toprak yığınına çarpması sonucu, müvekkillerinden H.. T..’ın hafif derece yaralandığını, F.

S. adına kayıtlı aracın hasarlandığını belirtip, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere araç hasarı tazminatı 6.500,00 TL’nin olay tarihinden, tespit gideri 288,1 TL’nin 12.07.2011 tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiliyle davacı F. S.’ya ödenmesine, kaza nedeniyle hayati tehlike atlatan davacılar M.. T.. ve H..

T.. için 5.000’er TL’den toplam 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile anılan davacılara ödenmesine karar verilmesi istenmiş, yargılama sırasında davacılardan H.. T..’ın vefatı üzerine mirasçıları davayı takip etmiştir.

Davalı K.. M.. vekili, kusura, tazminat tutarına ve faize itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı L. Elektronik Sant. Yat. A.Ş. vekili, dava dilekçesinin davalı olarak gösterilmediklerini, davaya konu yol yapımı ile müvekkilinin ilgisi bulunmadığını, yolun L. İnşaat A.Ş. adına Me – Sa İnşaat Ticaret Ltd. Şti. tarafından yapıldığını belirtip, kusur ve tazminat tutarına itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davacıların olay nedeniyle manevi ızdırap ve elem duyduklarına ilişkin herhangi bir delil sunmadıklarından davanın manevi tazminat yönünden reddine, davanın maddi tazminat yönünden ise kısmen kabulü ile 4.875,00 TL’nin davalı L.. A..’den 16.06.2011 olay tarihinden, yine değişik iş tespit dosyasında yapılan 288,10 TL’nin 12.07.2011 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı L.. A..’den tahsiline karar verilmiş, hüküm L. Hidroelektrik Santral Yapımları A.Ş. ve K.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dahili davalı L. Hidroelektrik Santral Yatırımları A.Ş. vekilinin temyiz isteminin incelemesinde :

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Türk Usul Hukuku Sisteminde, bazı istisnai haller dışında, “dâhili davalı” müessesesi bulunmamaktadır. Mahkemece, ancak davada taraf olan kişiler hakkında karar verilebilir. İhtiyari dava arkadaşlığının bulunduğu hallerde, bir dava açıldıktan sonra davalı tarafı değiştirmek yada mevcut davalı taraf yanına bir başka davalı taraf ilave etmek, ıslâh suretiyle dahi mümkün değildir. Sorumlu olanlardan biri hakkında dava açıldıktan sonra diğer bir sorumlunun dâhili dava edilmesi ve hakkında hüküm kurulması olanağı yoktur.

Somut olayda, davacı vekili , dava dilekçesinde davalı gösterilmeyen L. Hidroelektrik Santral Yatırımları A.Ş.’nin, hasara sebebiyet veren yolun yapım işinden sorumlu olarak davaya dahil edilmesi için 30.11.2012 günlü oturumda başvuruda bulunulmuş, adı geçen davalı dahili davalı sıfatıyla davaya dahil edilmiştir.

Bu durumda mahkemece, L. Hidroelektrik Santral Yatırımları A.Ş. aleyhine usulüne uygun biçimde açılmış ve harcı yatırılmış bir dava olmadığı gözetilmeden, dahili davalı hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2.Davalı K.. M.. vekilinin temyizine gelince :

Davacı, davalı K.. M..’nü hizmet kusuru nedeniyle dava etmiştir. Kamu hizmeti görmekle yükümlü olan davalı kamu hizmeti sırasında verdiği zararlardan dolayı özel hukuk hükümlerine tabi değildir. İdari karar ve eylemlerden doğan zararlar niteliğinde bulunan zararın ödetilmesi istekleri 11.2.1959 günlü ve 17/15 sayılı Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararında değinildiği üzere tam yargı davasının konusunu oluşturur. Bu davaların ise 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunun 2. maddesi hükmünce idari yargı yerinde açılması gerekir. Yargı yolu dava şartlarından olup mahkemece resen incelenmesi ve dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.