Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/12539 K.2014/10931

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu tarafından verilen 13.03.2014 gün, 2013/3304.39 E, 2014/709 Karar sayılı kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili Sigorta Tahkim Komisyonuna başvuru dilekçesinde özetle; davalının kasko sigortacısı olduğu aracın karıştığı trafik kazası sonucu hasarlandığını, hasar bedelinin davalı sigorta şirketi tarafından araç sürücüsünün kaza tarihinde 100 ceza puanını doldurmuş olması nedeniyle sürücü belgesiz sayılmasından dolayı hasarın teminat kapsamında olmadığı gerekçesiyle ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 221.602,00 TL tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, talebin reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; 107.200,00 TL tazminat yönünden talebin kısmen kabulüne karar verilmiş; bu karara yönelik olarak davacı vekilinin itirazı İtiraz Hakem Heyetinin 15.04.2014 tarihli kararıyla reddedilmiş ve hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, hakem kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Bilindiği üzere rizikonun gerçekleşmesi ile sigorta sözleşmesi sona erer.

Somut olayda, davacıya ait aracın 18.11.2011– 18.11.2014 vadeli olarak kasko sigortasının yapıldığı, rizikonun 08.03.2013 tarihinde gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

O halde hakem heyetince, rizikonun gerçekleştiği kaza tarihi ile sigorta poliçesinin vade tarihi olan 18.11.2014'e kadarki prim bedelinin belirlenerek iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.