Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/14425 K.2014/12369

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili tarafından kasko sigorta poliçesi ile sigortalanan otobüsün, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu kamyonetin 09/06/2006 tarihinde çarpması sonucu hasarlandığını, müvekkilinin sigortalısına 9.991,00 TL ödeme yaptığını ileri sürerek şimdilik 6.990,00 TL’nin 27/07/2006 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın zamanaşımına uğradığını ve davalı sürücünün kusuru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kazada meydana gelen taksirle yaralama suçu nedeniyle uygulanacak ceza zamanaşımının dava tarihinde dolmadığı, kasko sigortalı araç sürücüsü Yaşar’ın % 75, davalı ...' in %25 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.450,00 TL’nin ödeme tarihi olan 27/07/2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına, göre, davalı ... vekili ve davalı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Mahkemece, dava dilekçesiyle talep edilen 6.990,00 TL tazminatın, 2.450,00 TL kısmının kabulüne karar verilmiştir. Reddedilen 4.540,00 TL kısım üzerinden A.A.Ü.T.’nin 3/2 ve 12/1. maddeleri gereğince müteselsil sorumlu davalılar lehine tek vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, her bir davalı lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmolunması doğru görülmemiş ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HMK'nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle HUMK.’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.