Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/1846 K.2015/11985

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın içinde yolcu olarak bulunan kızlarının meydana gelen çift taraflı trafik kazasında hayatını kaybettiğini, kızlarının desteklerinden yoksun kaldıklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı anne ve babanın her biri için ayrı ayrı olmak üzere 5.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işlemiş faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talep etmiş, bilahare taleplerini 15/04/2013 tarihli ıslah dilekçesi ile davacı anne için 18.618 TL'ye davacı baba için 18.469 TL'ye çıkarmıştır

Davalı ......vekili, davacı tarafa 20/04/2011 tarihinde tazminat ödemesi yapıldığını, SGK tarafından davacılara bağlanan ödeneklerin tespit edilerek mahsup işlemi yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile, toplam 10.210,70 TL destekten yoksun kalma tazminatının 5.000 TL 'lik kısmının dava tarihinden itibaren ve 5.210,70 TL'lik kısmının ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı ..'e ödenmesine, toplam 9.977,80 TL destekten yoksun kalma tazminatının 5.000 TL 'lik kısmının dava tarihinden itibaren ve 4.977,80 TL'lik kısmının ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı ..'e ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir

2-Dava, trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili yargılama aşamasındaki savunmasında, davacının, sigortalı araçta hatır için taşındığını ileri sürerek belirlenecek zarardan indirim yapılması gerektiğini bildirmiştir. Hatır taşımaları bir menfaat karşılığı olmadığı cihetle, bu gibi taşımalarda 818 sayılı BK.’nun 43. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Hâkim, tazminattan mutlaka indirme yapmak zorunda değilse de, bunun dahi gerekçesini kararında tartışması ve nedenlerini göstermesi gerekir.

O halde mahkemece, bu savunma üzerinde durularak, taşımanın hatır için olup olmadığı, tarafların yakınlığı, varsa hatır için taşımanın kimin arzusu ve ne amaçla yapıldığı gibi olayın özel şartları göz önüne alınarak araştırma ve inceleme yapılması gerekmekte olup hatır taşıması somut verilere göre değerlendirilmeyerek afaki olarak taşımanın hatır taşıması olduğundan bahisle %10 indirim yapılması ve karar yerinde tartışılmayarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Araç içinde yolcu olarak bulunan davacıların desteğinin davalı sigortalı araç sürücüsü ile yakınlık derecesi ceza dosyası kapsamından anlaşılamadığı gibi yakınlık derecesine dair hiçbir delil de dosya kapsamında mevcut değildir.

O halde, mahkemece yapılacak iş, tarafların yakınlığı, varsa hatır için taşımanın kimin arzusu ve ne amaçla yapıldığı gibi olayın özel şartlarına dair araştırma yapılarak hatır taşımasının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında somut verilere göre değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi olacaktır.

3-Davacı vekili hem dava dilekçesinde hem de ıslah dilekçesinde dava tarihinden itibaren avans faizi işletilmesi talebinde bulunmuştur. Dolayısıyla, zarar gören, gerek en başta dava dilekçesinde talep ettiği miktara , gerekse sonradan ıslaha konu ettiği kısma ilişkin olarak dava tarihinden itibaren temerrüt faizi istemiş olmakla her iki durum için de faiz başlangıcı dava tarihi olacaktır. O halde, faiz başlangıcının asıl ve ıslah edilen kısım yönünden dava tarihi olarak kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.