Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/18874 K.2014/15089

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davalı A.. Sigorta AŞ.'ye yönelik davanın reddine, diğer davalılara yönelik davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalı H..Sigorta A.. Sigorta Aracılık Hiz. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigorta acentesi olduğu aracın müvekkiline ait olan ve davalılardan A.. Sigorta AŞ.'ye kasko sigortalı araca çarparak hasarladığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, delil tespiti yoluyla belirlenen hasar bedeli, değer ve kazanç kaybı zararı olmak üzere toplam 27.108 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren ticari faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı A.. Sigorta Aracılık Hiz. Ltd. Şti. vekili; müvekkilinin H.. sigortanın yetkili acentesi olduğundan sigorta şirketi yerine müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, delil tespiti yoluyla belirlenen zararın fahiş olduğunu, davada ticari faiz istenmesinin yasal olmadığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar davanın reddini savunmuş, davalı Y.. D.. davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalı A.. Sigorta AŞ.'nin davacıya ait aracın trafik sigortacısı olduğu ve sigortacı yönünden davacı üçüncü kişi sayılmayacağından bu davalıya yönelik davanın husumet nedeniyle reddine; kusur ve hasar tespitine ilişkin bilirkişi raporu benimsenerek, davanın kısmen kabulü ile, 14.500 TL gerçek zarar ve 2.600 TL kazanç kaybı olmak üzere toplam 17.100 TL maddi tazminatın davalı H.. Sigorta AŞ'ye izafeten acenteden dava, diğer davalılardan kaza tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı H..Sigorta A.. Sigorta Aracılık Hiz. Ltd. Şti tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalı A.. Sigorta Aracılık Hiz. Ltd. Şti. vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan rücuen maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mal sigortalarından olan kasko sigorta sözleşmesiyle de sigortacı, sigorta ettirenin veya sigortadan faydalanan kimsenin yahut eylemlerinden hukuken sorumlu oldukları kimselerin kusurlu davranışlarından kaynaklanan ve araçta meydana gelen hasar ve kayıpları karşılamayı üstlenmektedir. Dolayısıyla kasko sigortası ile trafik sigortası ayrı kurumlar olup farklı menfaatleri sigortalamaktadırlar.

Somut olayda, davalı A..Sigorta AŞ., davacıya ait aracın hem zorunlu mali sorumluluk hem de kasko sigortacısı olup 01.05.2012-2013 vadeli kasko sigortası poliçesi ile davacı işletenin kusurlu davranışlarından kaynaklanan ve araçta meydana gelen hasar ve kayıpları karşılamayı poliçe limitlerine kadar üstlenmiştir. Dolayısıyla, davacının aracında meydana gelen zarar nedeniyle sorumluluğu bulunmaktadır.

Bu durumda mahkemece, davalı A.. Sigorta AŞ. hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu gibi davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta şirketleri, 3. kişinin aracında oluşan gerçek zararı, azami poliçe limitiyle sorumlu olmak üzere gidermekle yükümlüdür. Gerçek (doğrudan) zarar kapsamı içinde araç hasarı, değer kaybı bulunmakta ise de zarar gören aracın tamir süresince kullanılamaması nedeniyle meydana gelen kazanç kaybı gerçek zarara dahil olmayıp dolaylı zararlardandır.

Davalı Y.. D..'nun kazada %100 kusurlu, davacı tarafın 14.500 TL hasar, 2.600 TL kazanç kaybı zararı olduğu belirlenmiştir.

Bu durumda mahkemece, 2.600 TL kazanç kaybı zararından davalı H.. Sigorta AŞ'ne izafeten A.. Sigorta Aracılık Hiz. Ltd. Şti.'nin sorumlu tutulmaması gerekirken yazılı olduğu gibi kazanç kaybı zararından da sorumluluğu yönünden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.