Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/21991 K.2014/19194

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalıların işleteni ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sürücüsünün kusurlu olarak davacıya ait araca çarparak hasarlanmasına neden olduğunu, Almanya'da yaptırılan ekspertiz incelemesine göre araçta meydana gelen hasarın 7.135,05 Euro olarak tespit edildiğini, aracın Almanya'daki ikinci el değerinin 6.500 Euro olması nedeniyle aracın pert kabul edildiğini ve sovtajının 1.500 Euro karşılığı satıldığını, 5.000 Euro zararın 2.723 Euro'luk kısmının davalı sigorta şirketi tarafından karşılandığını belirterek,

bakiye 2.832,70 Euro tazminatın davalı Enver'den kaza, sigorta şirketinden temerrüt tarihinden işleyecek yasal faiziyle ve kaza tarihindeki kur üzerinden TL olarak, dava öncesinde yapılan 589,92 Euro masrafın karar tarihindeki kur üzerinden Türk Lirası olarak tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili; müvekkilinin davacıya ödeme yaparak poliçeden kaynaklanan yükümlülüğünü yerine getirdiğini, talebin fahiş olduğunu öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı E.. G.. davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davalı sigorta şirketince ödenen tazminatın uygun olduğu gerekçesiyle sigorta şirketi yönünden davanın reddine, bilirkişi raporu benimsenerek davanın kısmen kabulüne, 1.600 TL değer kaybı, 300 TL araç mahrumiyet zararı toplam 1.900 TL'nin davalı Enver'den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Yabancı plakalı araçlarda onarım, aracın kayıtlı olduğu ülkede yapılmışsa zarar bu ülkede katlanılan giderlere göre belirlenmelidir.

Somut olayda, davacı Almanya'da yaşamaktadır. Türkiye'de meydana gelen kazada yabancı plakalı aracı hasar görmüş ve davacı Almanya'ya hasarlı vaziyetiyle gitmiş ve orada hasar için gerekli olan bedeli saptamak için ekspertiz raporu düzenlettirmiştir.

Mahkemece hasarın tespiti için 21.11.2013 ve 9.4.2014 tarihli raporların alındığı, ilk raporda davacının yaşadığı Almanya şartlarına göre gerçek zararının belirlenmesine ilişkin hesaplama yapıldığı halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda Türkiye'deki servis fiyatları dikkate alınarak zararın belirlendiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalara göre değerlendirme yapıldığında; zarar gören araç Türkiye'de tamir edilmediğine ve Türkiye'de tamir ettirilmesi zorunluluğu da bulunmadığına göre zarar Almanya'da katlanılan giderlere göre tespit edilmelidir. O halde, mahkemece, davacının yaşadığı Almanya şartlarına göre gerçek zararının belirlendiği 21.11.2013 tarihli ilk rapora göre karar verilmesi gerekirken, Türkiye'deki şartlara göre hesaplama yapılan 9.4.2014 tarihli ikinci raporun esas alınması doğru görülmemiştir.

3- Davacı dava dilekçesinde, bakiye 2.832,70 Euro zararın ve 550,92 Euro ekspertiz masrafı, 39 Euro harç ve değerli kağıt bedeli olmak üzere toplam 589,92 Euro tutarlı masrafın Türk Lirası karşılığı olan 7.621,83 TL'nin tahsilini talep etmiş, araç değer kaybı ve mahrumiyet bedeli istememiştir.

6100 Sayılı HMK'nın 26. maddesi gereğince; hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olup, talepten fazlasına karar veremez. Bu durumda mahkemece usûl hükmüne aykırı biçimde talep aşılarak araç değer kaybı ve mahrumiyet bedeline hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

4-Davacı tarafça talep edilmesine rağmen 589,92 Euro tutarlı ekspertiz gideri ile harç ve değerli kağıt gideri istemlerinin yargılama gideri türünden değerlendirilerek talep doğrultusunda karar tarihindeki kur karşılığına hükmedilmesi gerekirken, bu istemler yönünden olumlu veya olumsuz karar verilmemesi doğru görülmemiştir.