KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/22165 E., 2014/18417 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2014
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 29. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 20/02/2014
- Numarası
- 2013/497-2014/78
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalı S.. E..'in sevk ve idaresinde bulunan diğer davalıya ait araç ile davacı kuruma ait elektrik direğine çarparak 2.517,20 TL hasar verdiklerini, hasarı ödememeleri amacı başlatılan icra takibine davalıların itirazlar ettiklerini açıklayıp itirazlarının iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalılar, kusura itiraz ederek, davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece, davalıların kusuru bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Dava, trafik kazası nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir.
BK.’nun 53. maddesine ve yerleşik Yargıtay uygulamasına göre, hukuk hâkimi, ceza hâkiminin belirlediği kusur oranı ve delil yetersizliğine dayalı beraat kararı ile bağlı değil ise de, sanığa isnat edilen eylemi işlemediğinin kesin olarak tespiti olgusuna dayalı beraat kararı ve eylemin hukuka aykırılığını ve fâilini belirleyen mahkumiyet kararı ile bağlıdır.
Somut olayda, mahkemece, kusur oranının belirlenmesi yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmamış, davalı sürücü S.. E.. aleyhine başlatılan hazırlık soruşturmasında
alınan kusur raporuna itibar edilerek davalının kusurlu olmadığı kabul edilmiştir. Bu durumda, hazırlık soruşturmasında alınan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.
O halde mahkemece yapılacak iş, ceza dosyası içeriği de dikkate alınarak, kusur konusunda uzman bilirkişiden kusur raporu alınarak, sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/22165, K. 2014/18417, 11 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama