KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/24926 E., 2015/3712 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2015
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkili şirkete Konut Sigorta Poliçesi ile sigortalı konutta 13.10.2007 tarihinde ...'nin taşması sonucu hasar meydana geldiğini, davalının söz konusu dere ıslah çalışmasını yürüten yüklenici olarak zarardan sorumlu olduğunu, hasar bedelinin davacı tarafından ödendiğini ileri sürerek, 3.112,00 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, davanın reddi yönünde verilen hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Yüksek 11.Hukuk Dairesinin 24.6.2010 tarihli bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın İstanbul 35.İcra Müdürlüğünün 2011/2700 sayılı takip dosyasındaki tahsilat dikkate alınarak ve tahsilde tekerrüre sebebiyet vermemek kaydıyla 2.000,00 TL bakiye alacak yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, aynı olaya ilişkin Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 2010/8610 E.,2010/10844 K. sayılı, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 2010/3380 E.,2010/6319 K. sayılı kesinleşen ilâmlarıyla, Yargıtay 11.Hukuk Dairesi'nin 2011/14531 E., 2012/21553 K. sayılı, 2011/13335 E., 2013/80 K. sayılı ilamları ve Dairemizin yine aynı olaya ilişkin değişik tarihli dosyalarında yapılan temyiz incelemeleri üzerine verilen kararlarda davalının zarardan sorumlu olduğunun kabul edilmiş olmasına göre,
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/24926, K. 2015/3712, 2 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama