KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/3000 E., 2014/2941 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
311 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalıların sürücüsü, işleteni ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın davacı ... idaresinde bulunan araca çarpması nedeniyle ...’nun yaralandığını belirterek davacı ... için 50.000 TL. maddi, 1.000 TL. bakıcı gideri, 40.000 TL. manevi tazminat ile eşi ... için 15.000 TL. diğer davacılar çocukları için 10.000 TL. manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, davanın sigorta hukukundan kaynaklandığı ve sigorta hukukunun Türk Ticaret kanunun 6.kitabında düzenlendiği, uyuşmazlığın ticari nitelik taşıdığından davanın Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, trafik kazasında yaralanmadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.
Davalılar kazaya neden olduğu iddia edilen aracın işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısıdır.Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1483/I. maddesinde sigortacıların diğer kanunlardaki hükümler saklı kalmak üzere faaliyet gösterdikleri dalların kapsamında bulunan zorunlu sigortaları yapmaktan kaçınamayacakları belirtilmiş, aynı yasanın 4/I-a maddesinde de, her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işleri ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın,
bu kanunda öngörülen hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı açıkça düzenlenmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/3000, K. 2014/2941, 4 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama