KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/440 E., 2015/7990 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Haziran 2015
- Mahkemesi
- Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 26/06/2013
- Numarası
- 2012/380-2013/610
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalıya ait olup müvekkili şirkete trafik (ZMSS) sigortalı aracın alkollü ve ehliyetsiz sürücü idaresinde iken sebebiyet verilen trafik kazası sonunda zarar gören 3.kişilere davacı tarafından tazminat ödendiğini ileri sürerek, toplam 82.170,06 TL'nın ayrı ayrı ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece toplanan delillere göre, davanın (faiz başlangıç tarihi yönünden) kısmen kabulü ile 82.170,06 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olan davacının üçüncü kişilere ödediği tazminatın, araç sürücüsünün alkollü ve ehliyetsiz olması nedeniyle davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.
Rücu alacaklısı olan davacı sigorta şirketinin dava konusu hasar nedeniyle üçüncü kişilere ödeme yaptığı tarih itibariyle rücu borçlusu olan davalı temerrüde düşmüş olup, faiz başlangıç tarihinin talep gibi ödeme tarihi olarak kabul edilmesi gerekir. Bu durumda mahkemece (ayrı ayrı) ödeme tarihinden itibaren faize hükmetmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozma sebebi ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/II. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK’nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/440, K. 2015/7990, 1 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama