KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/5837 E., 2014/5462 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalı taraf aracının, müvekkiline ait araca çarparak hasarlanmasına sebebiyet verdiğini, davalı sürücünün arkadan çarpmak kuralını ihlalden tamamen kusurlu olduğunu, araçtaki hasarın müvekkilinin kasko sigortasınca karşılandığını, müvekkilinin aracını kazadan 1 yıl kadar önce 72.962,00 TL.'sına satın aldığını araçta değer kaybı oluştuğunu, 22 günlük tamir süresince araç mahrumiyeti zararının da olduğunu belirterek şimdilik 12.000,00 TL. Değer kaybı ile 1.000,00 TL. araç mahrumiyeti zararının dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalı ... A.Ş. vekili, davalı ...'a ait aracın ... poliçesinin müvekkilince düzenlendiğini azami 22.500,00 TL. poliçe limiti olduğunu, değer kaybı teminat kapsamında ise de talebin fahiş bulunduğunu, araç mahrumiyeti zararının teminat dışında kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Davalı ... vekili, hasar miktarının fahiş, tamir süresinin uzun olduğunu araçta değer kaybı olmadığını, davacıya kasko şirketince tamir süresince araç tahsis edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.
Davalı ... gereken dikkati göstermesine rağmen
aracının kaydığını ve davacı aracına arkasından çarptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 5.000,00 TL. değer kaybının dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile tüm davalılardan, 250,00 TL. araç mahrumiyeti zarının dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılar ... ve ...'den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/5837, K. 2014/5462, 10 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama