Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/8617 K.2016/2983

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, 22.08.2004 tarihinde davalı ...’ye zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalı, ...’a ait, sürücü ... idaresindeki araç ile ........Caddesinde aşırı hızlı seyrederken yaya geçidinden karşıdan karşıya geçen müvekkiller murisi ......'a çarparak ölümüne sebep olduğunu, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak davacı eş..... için 1.500,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı, 2.500,00 TL cenaze ve defin gideri olmak üzere toplam 4.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi,

diğer her bir davacı için 5.000,00’er TL manevi tazminat olmak üzere toplam 44.000,00 TL kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle (sigorta şirketi için poliçe teminat limitiyle) davalılardan müteselsilen tahsilini istemiş, 18.10.2011 tarihli dilekçe ile destekten yoksun kalma tazminatı istemini 12.785,85 TL’ye ıslah etmiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Diğer Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile davacı ...’ın maddi tazminat istemi ıslah dilekçesi de gözetilerek davasının kabulü ile toplam 13.240,85 TL'nin davalılardan ..... ve ........'den kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, diğer davalı ...'den poliçe limiti ile

sınırlı olmak kaydı ile 1.500,00 TL açısından dava tarihi itibariyle kalan kısım ıslah tarihi itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, davacıların manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile ... için 5.000,00 TL, diğer her bir davacı için 1.500,00‘er TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...’dan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları ile davacılar vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları reddedilmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma zararının tazmini istemine yönelik maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK m. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

O halde mahkemece, meydana gelen trafik kazası sonucu davacı ........’in eş, diğer davacıların babasının ölümü nedeniyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları da gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen, davacı için hak ve nesafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.