Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2015/10301 K.2015/10207

Davacı vekili, davalı borçlu N.. K..'nın alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla adına kayıtlı taşınmazı 23.7.2013 tarihinde kardeşi davalı H.. Y..'ya, onun da 5.6.2014 tarihinde dayısı davalı İ.. Y..'e sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufların iptaline, taşınmazın tapu kaydı üzerine İİK 281/2 madde gereğince ihtiyati haciz konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, iptali istenen tasarrufların icra takibinden önce yapıldığını, aciz belgesi sunulmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 20.2.2015 tarihli tensip kararı ile davacı vekilinin yerinde görülmeyen ihtiyati haciz talebinin reddi ile dava konusu edilen taşınmazların dava konusu edildiğinin tapu kayıtlarına şerh edilmesi için Tapu Sicil Müdürlüğüne müzekkere yazılmasına karar verilmiş; ara karar, davacı vekili tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 277 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

HMK’nun 297/1-c maddesine göre mahkeme kararları, asgari olarak iki tarafın iddia ve savunmalarının özetlerini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri içermesi zorunludur. Yine Anayasanın 141/3 maddesi hükmü de

tüm mahkeme kararlarının gerekçeli olması gereğini düzenlemektedir. Kararlara konulması gereken gerekçeler sayesinde taraflar hükmün hangi maddi ve hukuki sebebe dayandırıldığı anlayabilecekleri gibi, karar aleyhine kanun yoluna başvurulduğunda da HUMK’nun 428.maddesi uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında ancak bu gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı saptanır. Diğer bir ifadeyle Yargıtay denetimi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir.