KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2015/12632 E., 2015/13775 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Aralık 2015
- Mahkemesi
- ...........Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve .......vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada desteklerinin öldüğünü açıklayıp fazlaya dair haklarını saklı tutarak .....için 18.485,44 TL, İnci için 1.665,16 TL, ....... için 4.249,28 TL destek ve........ için 20.000,00 TL, diğer davacılar için 10.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonucu yapılan yargılamada, toplanan delillere dayanılarak; davalılardan ... ve ........ Yönünden mahkememizce verilen önceki kararın kesinleşmiş olduğunun tespitine, davalı ....... Hakkında açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm davalılar ... ve ......... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-6100 sayılı HMK geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 TL’ye çıkarılmıştır. Temyize konu İnci hakkında verilen karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.
2- Mahkemece her ne kadar yukarıdaki şekilde hüküm kurulmuş ise de; temyiz eden davalılar hakkında kesinleşmiş olan hükümler dikkate alınmadan yargılama gideri, harç, vekalet ücreti konularında yeniden hüküm kurulması isabetli görülmemiş, bozma nedeni yapılmıştır.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2015/12632, K. 2015/13775, 10 Aralık 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama