Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2015/2885 K.2017/11459

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hüküm davacılar ve davalı...Ltd. Şti vekillerince temyiz edilmiş, davacılar vekilince de duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 05.12.2017 Salı günü davacılar ve davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili.

08/01/2011 tarihinde davalıların işleteni, sürücüsü ve ... poliçesi ile sigortacısı olduğu aracın davacı ... ve ...'un kızı ve ...l'in kardeşi yaya ...'a çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini, davalı ... şirketi tarafından 20/12/2012 yılında 31.400,00 TL tazminat ödemesi yapıldığını ancak ödemenin yeterli olmadığını belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla davacı ... ve ... için 1.000,00 TL'şer destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen (... şirketi poliçe limiti ile sınırlı sorumlu olmak üzere),

ayrıca davacı ... ve ... için 60.000,00 TL'şer ve ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ... şirketi dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacılar vekili; dava değerini davacı ... yönünden 30.963,95.TL ve davacı anne ... yönünden 48.163,82 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı ...Ş. Vekili; davacılar için 20.02.2012 tarihinde 31.452,00 TL ödeme yapıldığından davalı şirketin üzerlerine düşen tüm sorumluğu yerine getirdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ltd. Şti. Vekili; davacının usul ve dayanaktan yoksun iddia ve taleplerini zamanaşımına uğraması nedeniyle kabul etmediklerini, kusurları bulunmadığını ve talep edilen tazminatın fahiş olduğunu belirterek haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; olayda kusuru bulunmadığını ve talep edilen tazminatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı... için 14.336,26 TL ve davacı ... için 25.583,50 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalı ... ve ...Ltd. Şti. yönünden kaza tarihi olan 08/01/2011 tarihinden, davalı ... şirketi yönünden 15/01/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline; davacı ... lehine 8.000,00 TL, davacı ... lehine 8.000,00 TL ve davacı ... lehine 5.000,00 TL manevi tazminatının davalı ... ile ... Ltd. Şti.'nden 08/01/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı... Ltd. Şti. vekili ve davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı...Ltd. Şti. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, trafik kazası sonucunda ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli ve tarafların kusur durumu da gözönünde tutularak, Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi (TBK md 56) özel haller dikkate alınarak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Belirtilen hususlar dikkate alındığında, olayın meydana geliş şekli, tarafların kusur durumu dikkate alındığında davacılar için takdir olunan manevi tazminatların az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun şekilde manevi tazminatlara hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.