Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2015/4301 K.2017/4540

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın konusuz kaldığından bir karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ..., ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vergi idaresi, dava dışı .... Döküm İletişim San. ve Tic. Ltd.Şti'nin vergi borcunu ödememesi nedeni ile ortakları ... aleyhine takip yaptıklarını anılan davalıların mal kaçırma amacı ile adlarına kayıtlı taşınmazlarını diğer davalılara devrettiklerinden, tasarrufların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ....vekilleri, ayrı ayrı verdikleri cevap dilekçelerinde, davanın haksız açıldığını ve reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Diğer davalılar,...., duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamışlardır.

Mahkemece, davanın açıldıktan sonra vergi borcunu 6111 sayılı Yasa kapsamında vergi borcunu ödediklerinin anlaşıldığından bahisle konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ancak davanın açılmasına neden olduklarından yargılama giderinin davalılar tarafından ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar ....vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6183 sayılı Yasanın 24 ve devamı maddesinden kaynaklanın tasarrufun iptali davasına ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre davalı ..., ... vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinde 16/06/2009 tarihinde ve 5904 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu hazırlanan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarının maktu olarak belirlenmesi gerekirken nisbi olarak takdir edilmesi de hatalı olmuştur.

3-Davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği bu hali ile esas hakkında bir karar verilmediğinden ilam harcının da maktu olarak hükmedilmesi gerekirken nisbi olarak tayin edilmesi de isabetli olmamıştır.

Ne var ki, H.U.M.K’nun 438/7.maddesi uyarınca bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.