Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2015/6313 K.2015/13220

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı şirket vekili ve davalı İ.. Y.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 01.08.2011 tarihinde davalı ..... İnşaat Malzemeleri San. Tic.Ltd. Şti'ne ait olan diğer davalı İ.. Y..'ın sevk ve idaresindeki araç ile davacıların murisi çöp işçisi A. Ç.'e çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini belirterek çekilen manevi zararın tazmini için V.. Ç.. için 60.000,00 TL, S.. Ç.., Y.E. Ç. ve H. K. Ç. için 30.000,00 TL olmak üzere toplam 150.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı İ.. Y.., kusuru kabul etmediğini, talep edilen manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu, ödeme gücünün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin işveren sorumluluk sigorta poliçesinin bulunduğunu, kusuru kabul etmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile; davacı V.. Ç.. için 10.000,00 TL, diğer davacılar S.. Ç.., Y. E. Ç. ve H. K. Ç. için her biri için 7.500,00’er TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili, davalı şirket vekili ve davalı İ.. Y.. tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı şirket vekili ve davalı İ.. Y..'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, mahkemece uzman bilirkişiden alınan 10.12.2012 tarihli kusur raporunun ve ceza yargılaması sırasında alınan ve kesinleşen bilirkişi raporundaki kusur dağılımının oluşa uygun olması sebebiyle benimsenmesinde hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı şirket vekilinin ve davalı İ.. Y..'ın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazının incelenmesinde; manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkında hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K.nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle davacılar için takdir olunan manevi tazminatın ayrı ayrı çok düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.