Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2016/1492 K.2016/6270

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, manevi tazminat talebinin reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili,müvekkili ...'nin sürücüsü olduğu aracın rögar kapağının yerinden çıkmış olması nedeniyle maddi hasarlı kaza yaptığını, davalının kusurlu olduğunu, araçta 2.000 TL değer kaybı meydana geldiğini, olay sırasında müvekkilinin eşi ...hamile olduğu için düşük tehlikesine maruz kaldığını, bu nedenle müvekkillerinin elem yaşadığını beyanla müvekkilleri için 1.000'er TL'den toplam 2.000 TL manevi tazminatın ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, idari yargının görevli olduğunu, zamanaşımının dolduğunu, davacı araç sürücüsünün kusurlu olduğunu, talebin fahiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, olayda davalı idarenin tam kusurlu olduğu anlaşıldığından davacıya ait araçta değer kaybı 1.920,00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyen yasal faiziyle birlikte davalı belediyeden tahsiline, olayda herhangi bir cismani zarar bulunmadığı, davacı ...'ın hamileliğinde herhangi bir sıkıntı yaşanmadığı anlaşıldığından manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 Sayılı HMK.'nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle mülga 1086 Sayılı HUMK'nun 427. maddesinde öngörülen temyiz kesinlik sınırı 1.1.2014 tarihinden itibaren 1.890 TL'ye çıkarılmıştır.

Davacılar ihtiyari dava arkadaşı olup, trafik kazası nedeniyle her biri 1.000'er TL manevi tazminat talep ettiği ve mahkemece manevi tazminat taleplerinin reddine hükmedildiğinden, davacılar yönünden manevi tazminat bakımından verilen hüküm kesin niteliktedir.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin manevi tazminat bakımından reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Değer kaybı, aracın trafik kazası sonucu hasarlanıp, onarılmasından sonraki değeri ile hiç hasarlanmamış haldeki değeri arasındaki farka ilişkin olup, araçtaki değer kaybı belirlenirken, aracın markası, yaşı, modeli ve hasar gördüğü kısımları dikkate alınarak aracın kaza tarihinden önceki 2. el satış değerinin tespiti ile aracın tamir edildikten sonra ikinci el satış değerinin tespiti ve arasındaki fark göz önüne alınmaktadır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm vermeye yeterli değildir. Aynı zamanda davacılardan...ye ait aracın davaya konu trafik kazasına ilişkin varsa hasar dosyası ve faturaları getirtilmemiştir. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. Bu durumda mahkemece, davacılardan...'ye ait aracın davaya konu trafik kazasına ilişkin hasar dosyası ve faturaları da ilgili yerden getirtildikten sonra aynı bilirkişiden, aracın markası, yaşı, modeli ve hasar gördüğü kısımları dikkate alınarak aracın kaza tarihindeki hasarsız 2. el satış değerinin tespiti ile aracın tamir edildikten sonra ikinci el satış değerinin tespit edilmesinden sonra aradaki farkın hesaplanarak değer kaybı miktarının bulunması

hususunda ayrıntılı, denetime elverişli ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu biçimde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.