Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2016/15914 K.2019/9132

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili, davalı ... vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı ...'ın maliki ve sürücüsü olduğu araç ile 24/08/2008 tarihinde sağ şeritte park eden aracın kapısından inmekte olan ve refüj üzerinden karşıya geçmeye çalışan ...'e çarpması sonucu ...'ün yaşamını kaybettiğini, olay mahallinde düzenlenen tutanağa göre ...'ün asli kusurlu, ...'ın ise tali kusurlu olduğunu, ölenin ... ilinde konfeksiyoncu olarak 650,00 TL maaşla çalıştığını ifade ederek davacı ... için 6.000,00-TL manevi, 500,00-TL maddi, davacı Baba ... için 6.000,00-TL manevi, 500,00-TL maddi, davacı kız kardeş ... için 3.000,00-TL manevi, 500,00-TL maddi, davacı kız kardeş ... için 3.000,00-TL manevi 500,00-TL maddi olmak üzere toplam 18.000,00-TL manevi 2.000,00-TL maddi tazminatın davalılardan alınarak davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına dayanılarak, davacıların maddi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile davacı ... için 3.198,68-TL maddi tazminatın olay tarihi olan 24/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan (Davalı ... şirketi sorumluluğunun sigorta

limitleri ile sınırlı olmak ve dava tarihinden itibaren faiz işletilmek suretiyle) alınarak bu davacıya verilmesine, davacı ... için 4.851,30-TL maddi tazminatın olay tarihi olan 24/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan (Davalı ... şirketi sorumluluğunun sigorta limitleri ile sınırlı olmak ve dava tarihinden itibaren faiz işletilmek suretiyle) alınarak bu davacıya verilmesine,

davacı ... ve ...'ün maddi tazminat taleplerinin reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile davacı ... için 2.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 24/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak bu davacıya verilmesine, davacı ... için 2.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 24/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak bu davacıya verilmesine,

davacı ... için 1.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 24/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak bu davacıya verilmesine, davacı ... için 1.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 24/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak bu davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm davacılar vekili, davalı ... vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Temyize konu kararda, davacılar ... ve ... lehine 1.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...'dan tahsili yönünde hüküm tesis edilmiş olup; karar, anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden, davacılar aleyhine reddolunan dava kısmının değeri kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacılar vekilinin ... ve ... lehine hükmedilen manevi tazminata ilişkin temyiz isteminin reddine dair karar vermek gerekmiştir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ve davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda destek kaza tarihinde 24 yaşında olup bekar ve çocuksuz ölmüştür. Mahkemece hükme esas alınan 23.05.2015 tarihli ek raporda ölenin yaşı da dikkate alınarak muhtemel evlilik tarihi belirlenmiş, davacılara kademeli destek payı ayrılmıştır. Ne var ki anılan raporda; desteğin evleneceği tarihe kadar davacılara %25 er pay ayrılması doğru ise de; evlenmesinden itibaren sabit olarak %12,5 (1/8) pay ayırması doğru görülmemiştir.

Dairemiz'in yerleşik uygulamalarıyla; çalışma ve gelir elde etme durumunda olan bekar çocuk yaşasa idi ileriki yıllarda evleneceği; evlenmesi ile birlikte pay esasına göre 2 pay kendine, 2 pay eşine, birer pay annne ve babaya; evlenmesinden belli bir süre sonra ilk çocuğu ve yine bir süre sonra ikinci çocuğunun olacağı; çocukların olacağı süreler içinde kendine 2 pay, eşine 2 pay, çocuklara birer pay, anne ve babaya da birer pay ayıracağı; anne babadan birinin destekten çıkması halinde, çıkanın payının diğer ebeveynin alacağı paya ekleneceği kabul edilmektedir. Esas alınan bilirkişi raporu, davacıların destek paylarının belirlenmesi bakımından hatalıdır.

Bu durumda mahkemece; Dairemiz'in yerleşik uygulamaları ile belirlenen ve yukarıda ifade olunan destek payları esas alınmak ve temyiz eden davacılar yönünden kazanılmış haklar saklı kalmak kaydıyla, davacıların talep edebileceği tazminat miktarının belirlenmesi hususunda, daha önce rapor düzenleyen bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, destek paylarının hatalı (düşük) saptandığı rapordaki hesaplamanın kabulü doğru görülmemiştir.

4-Kabule göre de;

a-Davacılardan ... ve ...'ün maddi tazminat taleplerinin reddine karar verildiği, bu davacılar için sadece manevi tazminata hükmedildiği halde hükmün 10 ve 11 numaralı bendlerinde bu davacılar lehine maddi tazminat davası yönüyle vekalet ücretine hükmedilmesi,

b-Davalılardan sigorta şirketi manevi tazminattan sorumlu olmadığı halde hükmün 8 ve 9 numaralı bendlerinde hükmedilen manevi tazminat vekalet ücretinin tüm davalılardan alınması yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.