Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2016/19832 K.2018/4010

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, davacı ...’e ait, davalıya zorunlu trafik sigortalı, murisin sürücüsü olduğu aracın tek taraflı trafik kazası yapması sonucu murisin vefat ettiğini, murisin bir şirkette çalıştığını, müvekkillerinin murisin anne, baba ve kardeşi olup destekten yoksun kaldıklarını, murisin davacı anne ve babanın tek erkek evladı olup hep birlikte yaşadıklarını, davacı kardeş İpek ...’nın öğrenci olduğunu, cenaze gideri yapıldığını beyanla,

fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla her bir davacı için 1.000,00-’er TL destekten yoksun kalma tazminatı ile davacı baba ... yönünden 2.000,00-TL cenaze masrafının olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle destek tazminatı taleplerini davacı anne ... yönünden 29.821,75-TL, davacı kardeş ... yönünden 5.753,09-TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ... yönünden; açılan maddi tazminat davasının reddine, davacılar ... ve ... yönünden açılan davada; davanın kısmen kabulü ile, davacı ... yönünden 29.821,75-TL, davacı ... yönünden ise 5.753,09-TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak bu davacılara verilmesine, faizin başlangıç tarihine ilişkin fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen maddi tazminata ilişkin hesaplamanın (aşağıda (2) nolu bentte belirtilen husus dışında) hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, bilirkişi raporunda destek paylarının temyiz eden davalı lehine düşük belirlenmiş olmasına, kaza tarihinin 14.11.2013 olmasına, davacının ölenin salt mirasçısı sıfatıyla değil, destekten yoksun kalan üçüncü kişi sıfatıyla dava açmasına,

ölüm nedeniyle doğrudan davacı üzerinde doğan destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacıya yansıtılamayacağına; dolayısıyla araç sürücüsünün veya işletenin tam kusurlu olmaları halinde, desteğinden yoksun kalan davacıyı etkilemeyeceğine.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’na göre, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı davalı sigorta şirketi, işletenin üçüncü kişilere verdiği zararları teminat altına aldığına ve olayda işleten veya sürücü tam kusurlu olsalar bile,

destekten yoksun kalan davacı da zarar gören üçüncü kişi konumunda bulunduğundan, davalı sigorta şirketi sorumlu olacağına (HGK'nun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 esas-411 karar, HGK'nun 22.2.2012 gün 2011/17-787 esas 2012/92 karar sayılı, HGK'nun 16.1.2013 gün ve 2012/17-1491 esas,2013/74 karar sayılı, HGK'nun 18.11.2015 gün ve 2014/17-691 Esas-2015/2626 Karar sayılı ilamları uyarınca) göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır.

Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir.

Haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse TBK.'nun 53. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir. Ancak destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilmesi için öncelikle, ölen ile destekten yoksun kalan arasında maddi yönden düzenli ve eylemli bir yardımın varlığı gerekir.

Türk Borçlar Kanunu’nun 53. maddesinde sözü geçen destek kavramı hukuksal bir ilişkiyi değil, eylemli bir durumu hedef tutar ve ne hısımlığa, ne de yasanın nafaka hakkındaki hükümlerine dayanır; sadece eylemli ve düzenli olarak geçimini kısmen veya tamamen sağlayacak şekilde yardım eden ve olayların olağan akışına göre eğer ölüm vuku bulmasaydı, az çok yakın bir gelecekte de bu yardımı sağlayacak olan kimse destek sayılır.

O halde, destek sayılabilmek için yardımın eylemli olması ve ölümden sonra da düzenli bir biçimde devam edeceğinin anlaşılması yeterli görülür.

Bununla birlikte, destekten yoksun kalan kimse devamlı ve gerçek bir ihtiyaç içerisinde bulunmalıdır. Genel olarak bakım ihtiyacı, sosyal düzeye uygun olan yaşamın devamını sağlamak için gerekli olanaklardan yoksun kalmayı anlatır. Eğer ölenin eylemli olarak baktığı davacı, ölüm yüzünden bu bakımın sağladığı yaşama düzeyinin altına düşmüş olursa, ihtiyaç bulunma koşulu gerçekleşmiş sayılır. Burada önemli olan, destekten yoksun kalan kimsenin ve ailesinin temsil ettiği sosyal ve ekonomik düzeye göre normal karşılanan giderlerdir (Yargıtay ...'nun 21.04.1982 gün, 979/4-1528 E., 1982/412 K. sayılı kararı).

Ayrıca kardeşlerin birbirine karşı kural olarak bakım görevi yoktur. Ancak, bir kardeşin diğer kardeşe eylemli ve düzenli olarak yardım etmesi halinde, bu kardeş diğerinin desteği sayılır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 364/1. maddesinde "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür." düzenlemesine; aynı maddenin 2. fıkrasında ise "Kardeşlerin nafaka yükümlülükleri, refah içinde bulunmalarına bağlıdır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda muris ... kaza tarihinde 19 yaşında bekar olup; 20 yaşındaki davacı ablası İpek ... bekar ve

açıköğretim fakültesinde öğrencidir. Muris ...’in davacı anne ve babası sağdır. Mahkemece davacı abla İpek ... bakımından destek tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, tüm dosya kapsamında murisin davacı ablasına düzenli ve eylemli maddi anlamda bir katkısının bulunduğu, muris yardım etmediği takdirde anne ve babanın aksine ablasının yoksulluğa düşeceği, murisin refah içinde bulunduğu, davacı ablanın murisin desteğine ihtiyaç halinde olduğu ispatlanamadığından, davacı abla İpek Esra yönünden destekten yoksun kalma tazminatı isteminin reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.