Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2016/5559 K.2019/1035

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 21/07/2011 tarihinde meydana gelen çift taraflı kazada yolcu durumundaki müvekkilinin yaralandığını, maluliyet derecesinin %10 olduğunu, davalı sigorta şirketi tarafından 08/10/2014 tarihinde 7.583,00 TL ödeme yapıldığını belirterek, bakiye zararının tespitiyle davalı sigorta şirketinin daha evvel yapmış olduğu ödemenin mahsubundan sonra kalan miktarının kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline talep etmiştir.

Davalı vekili; zamanaşımının dolduğunu, poliçe limitinin 200.000,00 TL ile sınırlı olduğunu, müvekkil şirketin sorumluluğu sigortalısının kusuru oranında ve ilgili trafik poliçesi teminat limiti ile sınırlı olup 03.09.2014 tarihinde davacıya yapılan 7.583,00 TL ödeme ile sona erdiğini, davaya konu talep bakımından ibra edildiğini, hatır taşıması nedeniyle indirim yapılması gerektiğini, davacının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulüne, 62.697,23 TL'nin dava tarihi olan 20.02.2015'den itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucunda cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

HMK'nın 280. maddesi hükmüne göre; "Bilirkişi, raporunu, varsa kendisine incelenmek üzere teslim edilen şeylerle birlikte bir dizi pusulasına bağlı olarak mahkemeye verir; verildiği tarih rapora yazılır ve duruşma gününden önce birer örneği taraflara tebliğ edilir." Bilirkişi rapor örneğinin taraflarca okunup değerlendirilebilmesi, varsa itirazlarını dile getirebilmeleri ya da belirsizlik gösteren hususlar hakkında açıklama yapılmasını temin amacıyla veya yeni bilirkişi incelemesini talep edebilmeleri için taraflara tebliğ edilmesi zorunluluğu öngörülmüştür. Aynı yasanın 281. maddesinde bilirkişi raporunun taraflara tebliğinden itibaren iki hafta içinde beyanda bulunmaları gerektiği düzenlenmiştir.

Somut olayda hesap bilirkişi raporu davalı vekiline 21.12.2015 tarihinde tebliğ edilmiş olup 23.12.2015 tarihli celsede mahkemece dosya karara çıkartılarak davalının rapora itiraz etme veya beyanda bulunma süresi dolmadan Anayasa ve HMK ile koruma altına alınan hukuki dinlenilme ve savunma hakkını kısıtlar şekilde karar verilmesi isabetli görülmemiştir.

3- Kabule göre de; somut olayda davacının kaza tarihinde herhangi bir işte çalışmadığı, ev hanımı olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Mahkemece, hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda davacının ev hanımı olduğu ve asgari ücret düzeyinde gelir elde edeceği kabul edilerek hesaplama yapılması yerindedir. Ancak anılan raporda aktif dönemde ücretin netleştirilmesi sırasında asgari geçim indiriminin dikkate alınması hatalı olmuştur.

Davacının zararının hesaplanması sırasında esas alınan asgari ücret, bir çalışmanın karşılığı değil ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığıdır. Hal böyle olunca da ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı ev hanımı olan davacının uğranılan zararın hesaplanması sırasında dikkate alınamayacağı açıktır.

O halde mahkemece, daha önce rapor düzenleyen bilirkişiden, yukarıda ifade olunan hesaplamaya göre AGİ dâhil edilmemiş net asgari ücret üzerinden aktif dönem için de (pasif dönem AGİ'siz hesaplandığından) hesaplama yapılması konusunda ek rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.