KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2016/6295 E., 2019/1834 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, dava dışı ...sevk ve idaresindeki aracın davacı ...'a çarpması sonucu davacının malul kaldığını, kazaya karışan aracın davalı ... nezdinde sigortalı olduğunu belirterek, sürekli işgücü kaybı nedeniyle 100,00 TL, geçici işgücü kaybı olarak 100,00 TL olmak üzere toplam 200,00 TL maddi tazinatın başvuru tarihini takip eden 8 işgünü bitimi tarihinden itibaren başlayarak işleyecek ticari faizi ile davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 02/10/2015 havale tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini 49.800,00 TL arttırarak toplam 50.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, dosyada mevcut poliçede limitinin 40.000,00 TL olması gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 40.000,00 TL tazminatın 06/03/2013 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile 40.000,00 TL poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili, tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı tazminat istemine ilişkindir.
Davalı ..., Karayolları Trafik Kanunun 93/1'e göre Hazine Müsteşarlığı'nın bağlı bulunduğu Bakanlıkça saptanıp, Resmi Gazetede yayımlanan limitle sınırlı olarak sorumlu olup, somut olayda davaya konu kaza 01.12.2005 tarihinde gerçekleşmiş, bu tarih itibari ile Hazine Müsteşarlığı'nca belirlenen trafik poliçesi teminat limit tutarı 50.000,00 TL'dir. Buna göre davalı ... şirketinin yürürlükte bulunan teminat limiti ile sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2016/6295, K. 2019/1834, 21 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama