Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2016/8940 K.2019/3387

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili.

27/05/2012 tarihinde meydana gelen trafik kazası neticesinde sürücüsü tespit edilemeyen motosikletin yaya konumundaki ...'e çarpması sonucu ...'in malul kaldığını, tramer sorgusunda motosikletin kaza tarihi itibari ile geçerli bir ZMMS poliçesi olmadığının tespit edildiğini, bu nedenle de davanın Güvence Hesabına açıldığını, kaza tarihi itibariyle teminat limitinin 250.000,00 TL olduğunu, 30/07/2013 tarihli dilekçeyle davalıya müracaat edildiğini ve netice olarak 30/09/2013 tarihinde 36.730,00 TL ödeme yapıldığını, ancak mağdurun yaşı,

olayda kusursuz oluşu ve diğer tüm unsurlar değerlendirildiğinde bu ödemenin eksik yapıldığının aktüerya hesabından sonra ortaya çıkacağını, zorunlu mali mesuliyet sigortasından doğan şimdilik 2.000,00 TL maluliyet tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle beraber davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının iddia ve taleplerinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu beyanla, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, 30/09/2013 tarihinde davalı tarafından 36.730,00 TL ödeme yapıldığı, ödeme tarihinden itibaren raporun düzenlendiği 07.12.2015 tarihine kadar işlemiş faiz tutarının 7.227,26 TL olduğu, güncellenmiş ödeme tutarının 43.957,26 TL olduğu, davacının talep edebileceği tazminat miktarı 17.576,00 TL olduğundan yapılan ödemenin güncellenmiş değeri dikkate alındığında talep edilebilecek maddi tazminatın kalmadığı, hüküm vermeye elverişli denetime açık bilirkişi raporu ile anlaşıldığından açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava Borçlar Kanunu'nun 46. maddesi (6098 sayılı TBK md. 54) gereğince çalışma gücünün kaybı nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı taraf, trafik kazası sonucu yaralanması nedeni ile daimi maluliyete uğradığını ileri sürmüş, mahkemece ATK 3. İhtisas Kurulu’nun 04.12.2014 tarihli raporunda belirtilen %3,3 sürekli çalışma gücü kaybına göre tazminat hesabı yapılan bilirkişi raporu hükme esas alınarak belirlenen maddi tazminata hükmedilmiştir.

“Cismani Zarar Halinde Lazım Gelen Zarar ve Ziyan” başlığı altında düzenlenen TBK'nın 46. maddesinde, bedensel zarara uğranılması nedeni ile talep edilebilecek zarar türleri belirtilmekte olup çalışma gücü kaybı da bu zarar türleri arasında yer almaktadır. Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebinin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir.

Maluliyete ilişkin alınacak raporlar 11.10.2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü 11.10.2008 tarihi ile 01.09.2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01.09.2013 tarihinden sonrada Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda davacının yaralanmasına neden olan kazaya bağlı maluliyetine ilişkin olarak dosyada 18.07.2013 tarihli Çorum Devlet Hastanesi Özürlü Sağlık Kurulu Raporu ve 04.12.2014 tarihli ATK 3. İhtisas Kurulu raporu olmak üzere iki rapor bulunmakta ise de, her iki raporda belirlenen maluliyet oranları farklıdır.

Her ne kadar ATK 3. İhtisas Kurulu’nca düzenlenen ve davacının %3,3 maluliyetine ilişkin rapor ilgili yönetmeliğe uygun ise de devlet hastanesi tarafından düzenlenen sağılık kurulu raporunda aynı yaralanmaya bağlı olarak davacının %19 oranında tüm vücut fonksiyon kaybı olduğu belirlenmiştir. Her iki rapor arasında açıkça ve büyük oranda bir çelişki bulunmaktadır.

Yapılacak iş, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan ya da Adli Tıp Genel Kurulu’ndan olay tarihinde yürürlükte olan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine uygun çelişkiyi giderecek yeni bir rapor alınarak karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması doğru görülmemiştir.