Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2017/996 K.2018/1273

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yargı yolu nedeniyle reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARA R-

Davacı vekili; müvekkili ... Sigorta A.Ş.'nin nezdinde kasko sigortalı sigortalı ...'in idaresinde bulunan aracın, 13/12/2011 tarihinde rögar kapağının yerinden fırlaması nedeniyle hasarlandığını, hasarı Kasko Sigortası kapsamında 24/01/2012 tarihi ile 08/02/2012 tarihinde toplamda 2,293,00 TL tazminat ödemiş olduğunu belirterek davanın kabulü ile müvekkili şirket tarafından sigortalısına ödenmiş bulunan 2.293,00 TL'nin ödeme tarihlerinden başlayacak yasal faizleriyle birlikte davalı idareden tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia ve savunmaya göre; dava hizmet kusurundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, hizmet kusurundan doğan zararlardan dolayı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın 2/1-b maddesi gereğince idareye karşı idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerektiği, bu durumda anılan hükümler doğrultusunda davanın yargı yolu bakımından reddine karar verilmiş;

hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dava, kasko poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 16/1. maddesinde kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek ve ticari şekilde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin dahi tacir sayılacakları hükme bağlanmıştır....’nin kuruluşu hakkındaki 2560 sayılı kanunun ek 5. maddesinde bu kanunun diğer Büyükşehir Belediyelerinde de uygulanacağı açıklanmış olup böylece ...da 2560 sayılı kanuna tabi bir kuruluş haline gelmiştir.Nitekim,

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da, bu tarihten sonra 2560 sayılı Kanuna tabi olan davalı gibi kuruluşların gördüğü hizmetin kamu hizmeti olmasına rağmen, faaliyetini özel hukuk kuralları altında yapması itibariyle TTK'nın 16/I. maddesi anlamında tacir sayılacağını ve tacir olan davalı ile davacı arasındaki haksız fiilden kaynaklanan (TTK'nın 3. maddesi) davaya bakma görevinin adli yargının görevine girdiğini 21.09.1983 gün ve Esas 1980/II – 2721 Karar, 1983/323 sayılı kararında benimsemiştir.

Her ne kadar 12.02.1959 gün 1958-17E.1959-15K sayılı idari eylemlerle ilgili bir içtihadı birleştirme kararı mevcutsa da 23.11.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2560 sayılı Yasanın hükümleri karşısında anılan içtihadı birleştirme kararının ..., ..., ..., ..., ... vs. bakımından uygulama alanının kalmadığı sonucuna varılmalıdır. (HGK'nın 21.09.1983 gün ve 1980/1 1-2721. 1983/823 ile 29.11.1995 gün ve 1995/11-647. 1995/1043 sayılı kararları.

HGK 2007/4-597 E. , 2007/694 K.) Bu durum karşısında, TTK'nın 3, 11, 16/1. maddeleri ve 2560 sayılı Kanun hükümleri uyarınca davalının tacir, davacının iddia ettiği olayın ise haksız fiil niteliğinde olduğu ve tacirin haksız fiilinden kaynaklanan tazminat davasının adli yargıda bakılması gerektiği nazara alınarak işin esasına girilip sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.