KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2018/1540 E., 2020/2164 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacılar vekili, 20/06/2009 tarihinde ... Karayolunun Muradiye Mahallesi, Turist yolu caddesi, Yeniköy ışıklı mevkinde davalılardan ...'nın sevk ve idaresinde bulunan kamyon ile çarpışma sonucu meydana gelen trafik kazasında davacılardan ...'ün oğlu, diğer davacıların kardeşi olan ...'ün ölümüne neden olduğundan bahisle toplam 150.000,00 TL maddi tazminat ile her bir davacı için 50.000,00'er TL'den toplam 350.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, davacı vekili, 18.1.2013 tarihli celse maddi tazminat ile ilgili davalı tarafla uzlaştıklarını, maddi tazminat talepleri bulunmadığını, manevi tazminat taleplerinin devam ettiğini beyan etmiştir.
Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece, bozma kararına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonunda, manevi tazminat yönünden ikame edilen davanın kısmen kabul, kısmen reddine, davacılar ... için 10.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL ve ... için 5.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılar asil Tarım Ürünleri Kömür Nak.
San.Tic.Ltd.Şti, ... ve dahili davalı ...'den müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, dahili davalı ...'ün söz konusu tazminat miktarının 5.000,00 TL'sinden sorumlu olmasına, maddi tazminat yönünden ikame edilen davanın sulh olunması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2018/1540, K. 2020/2164, 26 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama