Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2018/399 K.2019/11746

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; 18/03/2013 tarihinde, sürücü ...'ın, sevk ve idaresindeki araç ile yolun karşısına geçmekte olan müvekkillerinin desteği ...'a çarpması sonucu ...'ın vefat etmesine neden olduğunu, sürücü ...'ın kazada tam kusurlu olduğunu, kazadan sonra sigorta şirketinin müvekkillerine 23.666,00 TL ödeme yaptığını ancak; miktarın çok az olduğunu belirterek, şimdilik her bir müvekkili için ayrı ayrı 3.000,00 TL olmak üzere toplam 9.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak müvekkillerine verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tarafların sulh olması nedeniyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili 01.10.2014 havale tarihli dilekçesi ile maddi tazminat ve fer'ileri hakkında davalı ... Şirketi tarafından ödeme yapılması nedeniyle taraflar arasında ibraname ve sulh anlaşması imzalandığını, davacı tarafla karşılıklı olarak vekalet ücreti ve yargılama gideri taleplerinin bulunmadığını beyan etmiş, dilekçe ekinde yer alan "ibraname ve sulh anlaşması" başlıklı belgede de; maddi tazminat ve ferilerinin davacı tarafça tamamen ve nakden alındığı, vekalet ücreti ve mahkeme masrafının taraflarca anlaşılarak ödendiği hususlarında tarafların anlaştıkları görülmüş, mahkeme ödeme yapılması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair karar vermiştir.

Davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin vekalet ücreti ve yargılama gideri talebi bulunmamasına rağmen yerel mahkemece hükmün 3 nolu bendinde davacı lehine yargılama giderine, 4 nolu bendinde davacı lehine 1.500,00 TL vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiş ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.