Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2019/1155 K.2020/4814

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nce istinaf talebinin esastan reddine ilişkin verilen kararın Yargıtayca incelenmesi süresi içinde davacılar vekili tarafından istenmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2018 yılı için 47.530,00 TL’dir.

Temyize konu kararda, davacının araç hasar bedelinin tahsiline ilişkin davasının konusuz kaldığı anlaşıldığından bu talebin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacının yaralanmaya ilişkin tazminat davasının reddine, davacının manevi tazminat isteminin reddine, karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde manevi tazminata yönelik talebinin 5.000,00 TL olmasına göre, temyize konu edilen karar davacılar bakımından kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1/6/1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin manevi tazminata ilişkin hükmün kesin olması nedeni ile reddine karar vermek gerekmiştir.