Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2019/3199 K.2020/8627

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacı vekili.

25.05.2013 tarihinde, davacının sevk ve idaresindeki araçla seyir halindeyken, yol çalışması olduğu halde yol üzerinde yeterli işaretlemelerin olmaması, gerekli yol denetimi ve görevli bulunmaması ve diğer yol kusurları sebebiyle meydana gelen trafik kazası sonucunda ağır şekilde yaralandığını, geçici ve kalıcı iş göremezliğe maruz kaldığını, aylık gelirinin asgari net 5.000,00 TL civarında olduğunu, işbu kazadan yolun yapım ve bakımından sorumlu olan Ankara Büyükşehir Belediyesinin sorumlu olduğunu ileri sürerek, davacının yaralanması,

geçici ve kalıcı iş göremezliğe uğraması sebebiyle uğradığı maddi zararların tazmini için şimdilik 5.000,00 TL maddi tazminat ile 25.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 25.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat istemini 76.191,05 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin ilamında, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre;davanın kabulü ile 76.191,05 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2017 yılı için 41.530,00 TL’dir.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Davacılar yönünden kabul edilen maddi tazminat (toplam 49.875,00 TL) miras payları oranında kesinlik sınırı açısından değerlendirildiğinde, davalı vekilinin her bir davacı yönünden hükmedilen karar kesin niteliktedir. Her ne kadar ilk derece mahkemesi tarafından fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla karar verilmişse de poliçe teminatı 49.875,00 TL olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden kesin olması nedeniyle temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.