Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2019/330 K.2020/3383

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, davalının maliki, davacının yolcu olarak bulunduğu aracın karıştığı trafik kazası neticesinde yaralandığını belirterek, iş gücü kaybı 4.000,00 TL, iş görememezlik 3.000,00 TL, bakıcı ücreti 2.900,00 TL, tedavi ve ulaşım giderleri 100,00 TL için fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile toplam 10.000,00 TL maddi tazminat ile 40.000,00 manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 25/06/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 69.225,90 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre;davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK'nun 109/1. maddesinde; motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler için, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak 2 yıl ve herhalde kaza gününden

başlayarak 10 yıllık zamanaşımı süresi öngörülmüştür. Maddenin 2. fıkrasında "dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğarsa" ifadesi ile kanun koyucu, taraf ayrımı yapmaksızın (davacı, davalı veya dava dışı 3. kişi) fiil cezayı gerektiriyor ise ceza zamanaşımının uygulanacağını benimsemiştir.

2918 sayılı Kanun'un anılan madde hükmünde gözden kaçırılmaması gereken husus, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin tazminat talebi ile açılacak davalar için de geçerli olabilmesinin, sadece eylemin ceza kanununa göre suç sayılması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Bu düzenlemenin iki ayrı sonucu bulunmaktadır.

Söz konusu yasa hükmü, ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece eylemin aynı zamanda bir suç oluşturmasını yeterli görmekte; bunun dışında fail hakkında mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı hatta böyle bir ceza davasının açılması ya da zarar görenin o davada tazminat yönünden bir talepte bulunmuş olması koşulu aranmamaktadır.

Dahası söz konusu hükümde, ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlular (örneğin işleten, sigortacısı) arasında bir ayrım da yapılmamış, böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu, hepsi için aynı zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür (HGK'nun 05.06.2015 tarih, 2014/17-2198, 2015/1495 sayılı kararı).

Eldeki davada, kaza 20.10.2003 tarihinde gerçekleşmiş, davacı vekilince ıslah talebi 25/06/2014 tarihli dilekçeyle yapılmıştır. KTK 109/1 ve 765 sayılı TCK.'nun 102 maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresi dikkate alındığında, davada, kaza tarihiyle ıslah tarihi arasında KTK 109. Md. Gösterilen 10 yıllık süre ile ceza zamanaşımı süresi dolmuş olup gelişen durumun da varlığının belirlenememesine göre yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.