Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2019/4426 K.2020/5610

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen maddi ve manevi tazminat davasında verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı ...'ün sürücüsü, davalı ...'ın maliki, davalı ... şirketinin trafik sigortacısı olduğu aracın, 25.07.2014 tarihinde bisikleti ile seyreden müvekkillerinin desteği ...'a çarpması sonucunda, müvekkili ...'ın eşi, ... ve ...'ın babası, müvekkilleri ... ve ...'ın kardeşi olan müvekkillerinin murisi ...'ın vefat ettiğini, davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu, davalı ... şirketine yapılan başvuru üzerine ödenen 59.433,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının müvekkillerinin maddi tazminat taleplerini karşılamadığını ileri sürerek,

fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkilleri ..., ... ve ...'ın her biri için şimdilik 50,00 TL olmak üzere toplam 150,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile diğer zararlar karşılığı maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, müvekkilleri ..., ... ve ... yönünden ayrı ayrı 100.000,00 TL, ... ve ... yönünden

ayrı ayrı 50.000,00 TL manevi tazminatın davalı ... şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, talep olunan maddi ve manevi tazminat tutarlarına kaza tarihinden itibaren reeskont faizi uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, dava konusu taleplerini açıkladığı 01.02.2016 tarihli dilekçesinde; davacılar ..., ... ve ... için ayrı ayrı 40,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı, 30,00 TL cenaze ve defin giderlerinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalılar vekilleri cevap dilekçelerinde; davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile davacılardan ...'ın, ...

Sigorta AŞ.'den tahsil etmiş olduğu 59.433,00 TL ödeme destekten yoksun kaldığı zararı ve mezar ve defin giderlerini karşıladığından, ayrıca diğer davacılar ... ve ...'ın ise destekten yoksun kalmadıkları ve diğer zararlar olan defin giderlerini tahsil ettiklerinden bu taleplerinin reddine, davacılardan Ayşe için 10.000,00 TL, diğer davacılar ... ve ... için 7.500,00'er TL, diğer davacılar ... ve ... için 5.000,00'er TL olmak üzere; toplam 35.000,00 TL manevi tazminatın, davalılar ... ve Sema Yalçından müteselsilen tahsiline, olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili ile davacılara ödenmesine,

fazlaya ilişkin diğer taleplerin reddine karar verilmiş, hükme karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesince, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44.maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2019 yılı için 58.800,00 TL'dir.

Eldeki dosyada; davacılardan ... ve ... ... yönünden hükmolunan maddi tazminatlar ile davacıların tamamı için hükmolunan manevi tazminat hükümleri miktarı itibariyle temyize konu edilen karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi,1/6/1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin, davacılardan ... ve ... ... yönünden hükmolunan maddi tazminatlar ile

davacıların tamamı için hükmolunan manevi tazminat hükümleri yönünden hükmün kesin olması nedeni ile reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesince verilen kararda, davacı ... için hükmolunan maddi tazminat hükmüne yönelik olarak, davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, HMK'nın 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, bu davacı hakkındaki maddi tazminata ilişkin olan usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.