Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2020/1114 K.2020/6992

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacı vekili; 04/04/2010 tarihinde davalı ... 'ın maliki ve sürücüsü olduğu ... plakalı kamyon ile ...,... Cadde kavşağında kırmızı ışıkta durmayarak bu sırada davacı ...'un kullandığı ... plakalı otomobile çarpmak suretiyle oluşan kazada müvekkili ... ve ... 'un yaralandığını, bu nedenle maddi-manevi zararlarının oluştuğu ileri sürülerek, davacı ... için 1.000,00 TL geçici ve sürekli iş görmezlik tazminatının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bireşen davada davacı, davalı sürücüden 30.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan deliller ile alınan bilirkişi raporuna göre; 6.565,65 TL

tazminatın davalı ... şirketi yönünden teminat limiti ile sınırlı olmak üzere davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'a verilmesine, davalı ... yönünden olay tarihinden, davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, birleşen 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/378 esas sayılı dosyası yönünden; manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 4.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ... alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, hükmedilmiş hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekilinin hükmedilen manevi tazminat miktarına ilişkin temyiz sebebleri yönünden, Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi(TBK 56. mad) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370) Yukarıda belirtilen hususlar, kusur durumu gözönüne alınarak davacı için takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.