KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/10635 E., 2016/2474 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hakaret
- Hüküm
- Ceza verilmekten vazgeçilmesine
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2014 tarihli tebliğnamesinde, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan verilen hükme yönelik görüş belirtilmiş ise de, taraflarca bu suça yönelik temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla temyiz incelemesi hakaret suçundan kurulan hükme hasredilerek dosya görüşüldü:
1-Yerel Mahkemece verilen 03.07.2014 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminde:
Maddi yazım hatasının düzeltilmesi talebinin reddine dair Yerel Mahkemece verilen 03.07.2011 tarihli ek kararın CMK'nın 223/1. maddesi anlamında temyize tabi bir hüküm olmadığı,
Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY'nın 317. maddesi uyarınca sanık ... müdafiinin, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyizinde:
Usulüne uygun olarak gerekçeli kararın sanık müdafiine tefhim edilmesine karşın, sanık müdafii tarafından 1 haftalık süresinde temyiz başvurusunda bulunulmadığı,
Anlaşılmakla, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık temyiz süresinin geçmesi nedeniyle tebliğnameye aykırı olarak sanık ... müdafiinin temyiz isteğinin REDDİNE,
3-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyizine gelince:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Haksız fiile tepki nedeniyle TCK'nın 129/1. maddesi gereğince "ceza verilmesine yer olmadığı" yerine “ceza vermekten vazgeçilmesi” şeklinde karar verilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/10635, K. 2016/2474, 10 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama