Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/11490 K.2016/6363

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan ve CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenen şikayetçi ...’ın 08.04.2013 tarihli talimat mahkemesindeki duruşmada sanıklardan şikayetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini belirtmesine karşın, ilk derece mahkemesince karara bağlanmamış ise de, temyiz dilekçesinin kapsamı gözetilerek, CMK’nın 237/2. maddesi uyarınca şikayetçi ...’ın davaya katılmasına karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Hakaret suçlarından kurulan hükümlerin temyizinde;

Eylemlere, yükletilen suçlara ve hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararlarına yönelik katılan sanık ...’ın ve katılan sanık ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Yaralama suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;

a- Katılan sanık ...’un beyanlarında, mevcut yaralanmasının yüzünde kalıcı olduğunu belirtmesi ve suç tarihinde düzenlenen geçici adli raporunda sol göz çevresinde 3 adet 1 cm’lik kesi bulunduğunun anlaşılması karşısında, bu yaralamanın TCK’nın 87/1-c maddesi kapsamında yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda usulüne uygun olarak kesin raporu aldırılmadan katılan sanık ... hakkında hüküm kurulması,

b- Katılan sanık ...’ün tekerrüre esas alınan mahkumiyetinin, suç tarihinden sonra kesinleşmesi karşısında, hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

c- Katılan sanık ... hakkında iddianamede gösterilmeyen ve uygulama koşulları bulunmayan TCK’nın 86/3-a maddesi uyarınca hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

d- Tanıklar ... ve ...’in, sanık ...’ın kimseye vurmadığı, sadece araya girdiğine yönelik anlatımlarının, sanığın katılan sanık ...’a vurduğu ve kollarından tuttuğu şeklindeki tanık ... anlatımları ile çelişkili olması karşısında, anlatımlar arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp tartışılarak, sonucuna göre sanık ...’ın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek, CMK’nın 59/2 ve 230/1. maddelerine aykırı davranılması,

e- TCK’nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağı ortadan kalkmış olması,