Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/20208 K.2016/9510

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, seyyar satıcılık yapmaktayken, zabıta görevlilerinin elinden tezgahını aldıklarını, tezgahını kurtarmak için onu alıp kaçmaktayken zabıtaların kendisini yakalayıp darp ettiklerini, kendisinin de savunma amaçlı eliyle onlara vurduğunu savunması ve bu savunmasını destekler nitelikteki adli raporu karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durulup, sanık lehine görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden TCK'nın 29, hakaret suçu yönünden TCK’nın 129. maddeleri, uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Sanığın, direnme eylemini tek bir fiille birden fazla müşteki zabıta memuruna karşı işlemesi karşısında, TCK' nın 265. maddesi ile belirlenecek temel cezanın anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,