Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/20240 K.2016/19210

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak, 1- Yargılamanın yapıldığı yargı çevresi dışındaki cezaevinde başka suçtan hükümlü bulunan sanığın, duruşmalara katılma talebine ilişkin dilekçe göndermiş olmasına rağmen, CMK'nın 196/5. maddesine aykırı biçimde yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Ceza Muhakemeleri Kanununun temel ilkelerinden birisi olan doğrudan doğruyalık ilkesinin bir gereği olarak hakim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurda tartışılmış delillere dayandırılabilir. mahkeme huzurunda temel ilke olmakla birlikte bazı durumlarda talimatla dinleme veya eski ifadelerin bulunduğu tutanakların okunması ile yetinilmesinin yeterli olduğu istisnai haller de kabul edilmiştir.

CMK'nın 211. maddesi uyarınca, tanığın bulunduğu yer öğrenilemezse dinlenmesi yerine daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanaklar ile kendilerinin yazmış olduğu belgeler okunabilir.

Ancak, CMK.'nın 210/1. maddesi uyarınca olayın delili bir tanığın açıklanmasından ibaret ise bu tanık mutlaka duruşmada dinlenir daha önce yapılan dinleme sonucu düzenlenen tutanağın okunması dinleme yerine geçmez denilerek doğrudan doğruyalık ilkesine bu durumda istisna tanınmamıştır.

Somut olayda, hakkında yakalama kararı çıkarılmış olan sanığın evinde olduğu bilgisi alınması üzerine Kaman İlçe Jandarma ekiplerince ikamete gidildiği, sanığın evden kaçarak uzaklaştığının müşteki tarafından görülmesi üzerine takip edildiği, yakalanınca da sanığın cebinden çıkardığı bıçağı müştekiye göstererek “eğer üstüme gelirsen seni bıçaklarım” dediği,

akabinde de tanık ...’in olay yerine gelerek sanığı aracına alıp olay yerinden uzaklaştıkları anlaşılmakla, sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçuna ilişkin tehdit niteliğindeki sözleri söylediği sırada müştekiden başkasının olay yerinde olmadığı ve olayın mağduru olduğu gibi, tek görgü tanığı da olan müştekinin duruşmaya davet edilip bilgi ve görgüsüne başvurulmadan yargılamaya devamla hüküm kurularak CMK'nın 210. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

3- Soruşturma aşamasındaki beyanı hükme esas alınan müştekiye kovuşturma aşamasında ulaşılamaması karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.01.2014 tarih 2014/79 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere CMK'nın 211/1. maddesi gereğince ifadesi duruşmada okunarak, kanıtların buna göre değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

4- Sanığın önceki mahkumiyetine konu TCK’nın 142/1-f maddesinde düzenlenen elektrik hırsızlığı suçunun, 6352 sayılı Kanunun 82. maddesi ile yürürlükten kaldırılması, 83. maddesi ile eylemin karşılıksız yararlanma suçuna dönüştürülerek unsurlarının TCK’nın 163/3. maddesinde düzenlenmesi ve 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinde de, elektrik hırsızlığı suçundan kesinleşmiş cezaların zararın tazmini şartıyla bütün sonuçları ile ortadan kaldırılmasının öngörülmesi karşısında, öncelikle uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı saptanarak, sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5- Mükerrir sanık hakkında, TCK'nın 58/7. maddesi uyarınca hapis cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

6- TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluklarından, kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine, kendi alt soyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi yerine, (c) bendindeki tüm haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksunluğa karar verilmesi,

7- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,