Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/20522 K.2016/19625

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın eylemini, birden fazla görevliye yönelik olarak işlediği kabul edilmesine karşın, TCK'nın 43/2. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık ...'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Hakaret ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) Sanığın, polis memuru olan müştekilerin hepsine yönelik olarak hakaret ettiği kabul edilmesine karşın, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

b) Sanığın aşamalarda “Benzin istasyonu görevlisi olan müşteki ...'nın kendisine hakaret ettiği” şeklindeki savunması ve bu savunmayı doğrular nitelikte polis memuru ...'nin olay yerine geldiklerinde tarafların karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettiğine ilişkin beyanı karşısında, müşteki ...'a yönelik hakaret eyleminde olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c) Sanığın yapılan ölçümde 0,92 promil alkollü olduğunun tespit edilmesi karşısında, sevk ve idaresindeki aracı ne şekilde güvenli olarak süremeyeceği denetime olanak verecek biçimde açıklanmadan, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,