Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/22779 K.2016/7250

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Sanığın; görevi yaptırmamak için direnme eylemini, birden fazla görevliye karşı bir suç işleme kararı kapsamında tek bir fiil ile gerçekleştirmesi karşısında, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın aşamalarda “...ben karakolda ifade verip çıktıktan sonra yüzüm gözüm morarmış şiş haldeydi, hatta oradaki polisler birbirlerine bakıp kim vurdu diye sordular, kimse yapmadı diye söyleyince kendimi yere attığımı söylediler.

Polisler bana vururken onlara engel olmaya çalışıyor yapmayın etmeyin diyordu, benim polislere direnmemde söz konusu değildir, ben tüm talimatlara uymama rağmen neden polislerin beni darp ettiğini ve üzerime bu şekilde suçlamada bulunduklarını bilemiyorum.

Müşteki Ahmet bana kelepçe takmaya çalıştı, biber gazı sıktı ve beni yere yatırarak kelepçeyi arkadan taktılar, bu sırada bana yerdeykende vurdular, beni bu şekilde darp ederek araca bindirdiler...” şeklindeki savunması ve sanığın alınan doktor raporunda darp-cebir izine rastlandığının tespit edilmesi karşısında; olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanunun 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,